23 mei 2010
Amaai, die pijn
Pijn!!
Je leert pas iets bij als je motivatie op een zeer hoog niveau staat, of als het water je aan de lippen staat. Ik denk dat de effectiviteit van een opleiding meer te maken heeft met pijn dan met plezier. Als de pijn er niet is, als je het niet echt nodig hebt, blokkeert de vrijblijvendheid een vlotte leerstoelgang. Eerst de pijn doorstaan, dan plezieriger door het leven gaan. Zonder pijn als aanleiding blijven we ons vermeien in het staren naar de onmogelijkheid van de uitvoering of de oplossing.
Neem mij nu: ik slaag er maar niet in om enige kilo’s vet van me af te krijgen. Ze blijven er zitten omdat ik steeds weer verval in een excuustruus houding. Het is wel altijd wat. Ik heb geen zin of tijd of ben te ziek of te dit of dat. Zever, gezever.
Maar stilaan (zoals klimop groeit) besef ik dat ik dat er geen weg naast is. Die vetmassa moet en zal wijken. Het begint pijn te doen om mijn buikrondingen te zien toenemen. Nu die pijn er is wordt het gemakkelijker. Dat dacht ik toch … zo’n twee jaar geleden. Toen nam ik namelijk een abonnement op een fitnessingesteldheid. Maar twee keer per week twee uren zwoegen en zweten hield ik maar anderhalve week vol. Gedaan dus. Vermeulen kon weer rusten en vreten. Tot het bij me opkwam om het anders te doen. Ik ga niet 2x per week maar voortaan iedere dag. Geen twee uren maar een half uurtje. De kadans is er en de inspanning is gering. Voor ik van het roeien overstap naar de rotary torso oefening heb ik al het prettige uitzicht naar het einde. In trainingen is het niet anders. Zonder pijnaanleiding geen motivatie, zonder druppelsgewijs spreiden geen impact.
Tags: impact, leren, motivatie, pijndruppelsgewijs
