m-arc spacer
opspannen-richten-treffen bel mijbijsluitercontact in englishen français

Opspannen - Richten - Treffen is een weblog over opleiding, training en coaching. Puntig geschreven en scherp geformuleerd. Waarom? Omdat M-ARC vindt dat de opleidingswereld weinig of niet evolueert. Omdat M-ARC wél vernieuwende inzichten heeft. Omdat M-ARC wil dat er schot in de zaak komt. U ook?

vrijdag 30 juni 2006

 

Nu even geen tijd

Gisteren had ik een feedbackvergadering met een groep teamleaders die ik begeleid. Het is een boeiend en uitgespreid traject: een stuk opleiding + persoonlijke gesprekken + bevraging van de medewerkers + aan de slag gaan met een buddy die actiepunten helpt realiseren. Toen we samen het programma voor de volgende sessies in elkaar staken was een klassiek geworden vraag: tijdsbeheer.

Een minder klassieke - maar daardoor effectieve - ingreep is om met laat-me-gerust-voicemailboodschappen de omgeving duidelijk te maken dat ze nu even niet kunnen storen.

 

woensdag 28 juni 2006

 

Waarom (de meeste) trainingen niets opbrengen

Echt waar, doe het niet. Laat dit artikel van een van mijn helden gerust links liggen als je in een goede bui bent. Het dient eerder om tot je te laten doordringen op een druilerige, miezerige, hoogst vervelende dag. Het verknoeit heel zeker je goede hum. Want wie wil er nu op een leuke zonnige dag als vandaag als een hond die onheus plasgedrag heeft gepleegd, met de neus in de feiten gedrukt worden? David Maister schrijft een fantastische blog samen (elke dag, elke dag, elke dag), podcast en laat de wereld genieten van zijn scherpe stukjes.

Maister is niet de eerste om te zuchten bij de vraag Why (most) training is useless:

For much of my professional life, I have been paid to do training. It has been very well received in the sense that I have (usually) obtained high ratings, and clients not only paid their bills, but invited me back to do it again and again.

However, I now believe that the majority of business training, by me and by everyone else, is a waste of money and time, because only a microscopic fraction of training is ever put into practice and the hoped-for benefits obtained.

Unfortunately, training and other kinds of meetings and conferences are too often organized as stand-alone events, with a life of their own, disconnected from the firm's progress.

What companies don't seem to understand is that (...), training is a wonderful last step in bringing about changed organizational and personal behavior, but a pathetically useless first step.

 

maandag 26 juni 2006

 

Straffe verhalen uit opleidingen (2)

Al bij de eerste contacten had ik kunnen voelen dat het rammelde. Een fors gemoustacheerde, zwaarwichtige man fietste al te behendig om mijn vragen heen. Neen, de deelnemers spreken was nu niet aan de orde, later kon ik dat allemaal wel doen, ik moest gewoon mijn offerte bezorgen. Ondertussen weet ik beter. Wie een offerte schrijft zonder eventjes assertief aan te dringen kan later een calvarieberg verwachten. Maar die offerte had mijn opdrachtgever wel graag tegen volgende maandag. Maandag is niet erg als het dinsdag is. Maar morgen was het al vrijdag. Toch hoorde ik mezelf zeggen dat het een klein moeitetje was. Nu was hij erg content. En o ja, het zou hem persoonlijk een sterk plezier doen om achteraf op papier te vernemen wie het er al dan niet voldoende had vanaf gebracht. Dat persoonlijk was toch wel doordringend genoeg voor me om in mijn braafheid te volharden.

Drie maanden (!) later viel de beslissing. Gewonnen!

Toen ik de heren deelnemers ontmoette, was het me snel duidelijk: dit was een slagveld. Zelden zag ik mensen in armtieriger omstandigheden werken. Jarenlang had geen kat omgekeken naar die 6 wat oudere mannen die niet erg gecultiveerd telefonisch inlichtingen gaven. Na jaren was het nu de bedoeling om hun hoofden met telefoneerslims te vullen.

De heren - voor hun doen in prima kledij gehesen - waren bang voor die buitenstaander en deden extreem hun best om alle tips toe te passen. Tijdens de laatste sessie kwam één van hen als afgevaardigde met me spreken. Wees een beetje mild in uw oordeel hé meneer aub. Want wat ik niet wist: op basis van hun resultaten zouden ze al dan niet in dienst gehouden worden. Ik stelde de heren gerust, nam me voor om iedereen een ruim voldoende te geven en wachtte gespannen op het telefoontje van de snor. Dat kwam er nooit. Ziek gevallen. Maandenlang. Nooit meer iets van gehoord. Mail bestond nog niet. Dus produceerde ik een doorwrochte brief met de melding dat allen met veel vrucht geraakt waren waar ze moesten zijn. En dat de faktuur was bijgevoegd. Te betalen tegen volgende maandag.

 

vrijdag 23 juni 2006

 

Het ballenbewijs

De mensen voor wie u opleidings- en ontwikkelingsprogramma's uittekent hebben veel aan hun hoofd. Veel projecten die gelijktijdigheid van geest vereisen. Dat kan tot paniek en ongecoördineerdheid leiden. Wie daar in sessies veel over doorgaat zal het wel erg zitten hebben en kan een duwtje gebruiken. Gewoonlijk mail ik hen dan de Amazing Juggling Finale (waarschuwing: niet opendoen als u nog nooit van Paul McCartney's Golden Slumbers heeft gehoord). De les: multitasking en overzichtelijk coördineren kunnen wel en nog elegant ook.

 

woensdag 21 juni 2006

 

Straffe verhalen uit opleidingen (1)

Hij zat achteraan links. Zo'n vrij onopvallende grijze vijftiger. Beetje in zichzelf gekeerd.

Hij gaf niet de indruk, maar waarschijnlijk had hij mijn uiteenzetting over de bedoelingen van de taakgesprekken voor arbeiders aandachtiger gevolgd dan ik vermoedde. Want plots veerde hij bij een cruciaal punt recht. Ik transcribeer het hier even als Mag ik ook eens wat zeggen maar het werd in luid Westvlaams de zaal ingegooid. Dat mocht hij van mij. Dus grabbelde hij in zijn vaart naar voren een stoel mee en met veel gevoel voor dramatiek positioneerde hij zich pal voor de rest van de groep van 30. Ik vond het wat vreemd dat zo'n man dat durfde. Hij greep naar zijn broekzak en dolf een plastieken zak op met daarin een smerige onderbroek. Vuil van het werk in de productie allicht. Hij brieste dat dat fabriek hem zijn kl deed afdraaien en de rest is nog minder voor publikatie bestemd. Frustratie alom. Iedereen een beetje stil. Iedereen van de kaart. Gelukkig zei mijn ontluikend trainersinstinct me dat die man daar houden geen slimme zet zou zijn. Wat van mijn melk liet ik de koffie wat vervroegd aanrukken. Het kalmeerde. De man werd omgeven door collega's die hem schouderklopten en me hoopgevend knipoogden dat het wel zou gaan.

Ik deed een tweede gooi naar een uiteenzetting, lispelde dat ik die tussenkomst wel begreep en dat alles wel zijn reden zou hebben.

Na 10 minuten welde er een nieuwe aandrang op om de preekstoel te bestijgen. Mageiknognenkeerietszeggenventse? Dat ventje was een duidelijke verwijzing naar mij. En inderdaad: ik had nog veel te leren. Dus ventje mocht wel. Opnieuw ging hij vooraan op zijn spreektroon zitten, maar deze keer greep hij drastischer in. Hij bracht een klauw naar zijn mond, opende die wijd en greep doortastend-geroutineerd naar zijn tanden. Er kwam een kunstgebit uit. Ge moet nen keer kijken jong hoe dakik al die jaren op dat strontfabriek hier mijn tanden kapot gebeten heb jongene. Enfin, sessie vroegtijdig afgevoerd, de man ook, en iedereen misnoegd.

Ik heb al die jaren al veel aan die zekerlijk brave kerel gedacht. Wat had men hem aangedaan? Had dan niemand gezien dat hij vreemde dingen begon te doen? Was er dan nergens een met coaching begaafde chef in de buurt geweest die zijn opgebouwde kwelling zag aankomen? Hoe lang had die man met zijn voorstelling al niet rondgelopen? Het maakte me wel een stuk bedachtzamer in het omgaan met deelnemers. Je weet toch maar nooit wie je voor je hebt en hoe die tegen de wereld aankijkt. Voor meer bewijs daarvan: zie Jef Vermassens Moordenaars en hun motieven.

 

maandag 19 juni 2006

 

Geanimeerde exactheid in opleidingen

Exacte wetenschappers laten zich in opleiding en ontwikkeling niet door gratuite gedachten bekeren. Maar heden goed nieuws! Er zijn geen excuses meer voor wie een groep informatici, ingenieurs, binair-denkenden of moeilijk tot andere denkpatronen te brengen wezens wil trainen. Het mag voortaan geen probleem meer zijn om vanaf de eerste minuten hun aandacht te grijpen. Deze schitterende en flitsende Animator vs Animation van Alan Becker zit zo knap in elkaar dat ik het al voor een rijke variëteit aan mogelijkheden heb benut.

Wie materiaal gebruikt dat direct uit de denkwereld van de doelgroep geplukt is, zal applaus oogsten (als het dat is wat u een kick geeft natuurlijk).

 

vrijdag 16 juni 2006

 

Zullen we morgen vergaderen in de Reliability?

Ik heb het altijd al een knap staaltje gevonden hoe een van mijn klanten erin slaagt om zeer transparant te zijn over de kerncompetenties en waarden die ze hoog achten. Simpel eigenlijk: ze hebben er een aantal mooie vergaderzalen naar genoemd. Zo wordt het natuurlijk moeilijk om ze te vergeten. Ik ben telkens gelukkig als ik er ben: dit bedrijf toont duidelijk het belang dat ze hechten aan Integrity, Assertiveness etc.


woensdag 14 juni 2006

 

Vrouwen met een ietsje meer

Een berichtje op mijn voicemail: of ik een vrouwelijke coach kende voor het programma Witte Raven. Niet zomaar eentje, het moest iemand 'met ballen' zijn. Eentje die de Shania Twain techniek kent ('That don't impress me much') als ze omgaat met mensen die een ganse pief zijn binnen hun organisatie, maar die eventjes de warmzakelijke aanraking van een begeleider wensen. Die Witte Raaf coach was wel vrij heel dringend: of ze de volgende dagen al wat ballenwerk kon verrichten.

Ik begrijp de makers van het programma dat witte raven creëert wel in zijn raprap zoekdrift, de tijd ontbreekt om grondigheid na te streven. Maar in het bedrijfsleven bestaat dat 'Kijk eens effe rond' toch nog iets te veel om goed te zijn. Ik mag aannemen dat u een checklijstje heeft bedacht met kwaliteitseisen voor een ingreepdame/heer?

 

maandag 12 juni 2006

 

Opleidingsspreuken

Als je kwaliteiten hebt, durf je mensen de ruimte te geven

Het nest is goed maar het heelal is ruimer

Af en toe moet je zo wijs zijn om je verstand eens te verliezen

Je kunt je vuist beter gebruiken om erin te lachen, dan om er mee te slaan

Zelf denken, samen doen

Probeer iedereen die in je leven komt te zien als een leraar

Als je zwakheden hebt, betekent het niet dat je zwak bent maar dat je compleet bent

De dingen waartegen je je verzet, houden stand. Pas wanneer je iets aanvaardt, kun je het veranderen

Als je elke dag ervaart als een spoedgeval, zul je vroeg of laat de prijs betalen

Coachen is meer dan begeleiden; coachen is je verbinden met de ware aard van ieder mens.

donderdag 8 juni 2006

 

Als training stom wordt

De vragen die je krijgt van deelnemers! Of ik niks had dat beschrijft hoe stom collega's kunnen zijn. Tot nu toe heb ik zo'n oneerbiedige vragen prevelend gecounterd met Murphy's Law en het Peter Principle. Maar nu was er eentje dat naar een model vroeg! En het bestaat nog ook! Rene van 'Allo 'Allo's You stupid woman achterna dus.

De wereld van training en ontwikkeling is vergeven van de modellen. Typisch is dat ze in feite vaak allemaal hetzelfde verkondigen, én dat ze ten behoeve van trainers die graag de wereld verbazen met hun geometrische kunsten, in de handige gietvorm van vier kwadranten verpakt zijn. Daar is op zich niks mis mee. Maar diezelfde trainers hebben vaak niet door dat hun publiek rijkelijk met de ogen gaat tollen als er weer eens een vierkant uit de hoed wordt getoverd. Daar gaan we weer! Wat ik persoonlijk irritant vind is, hoe ingewikkeld die dingen er vaak uitzien. En welke intellectuele hogeborstzetterij erbij te pas komt! Het lijkt soms zo uit de Bullshit Generator gehaald.

Carlo M. Cipolla deed net het tegenovergestelde met The Basic Laws of Human Stupidity. De verdeling in H (Helpless) + I (Intelligent) + S (Stupid) + B (Bandit) wordt simpel, humoristisch maar erg herkenbaar uitgelegd. Het soort dingen waar een manager zelf mee aan de slag kan om wanprestaties en wancommunicatie te kaderen. Die 5 basic laws zijn beangstigend juist. Ze werken goed bij deelnemers die met heel moeilijke groepen werken.

 

 

dinsdag 6 juni 2006

 

Met business theater klantgerichte communicatie de vlieger in!

Hoe breng je 120 dames en heren van goed niveau de blijde boodschap van klantgerichte communicatie zonder gegeeuw of een flinke déjà vu op te wekken? Electrabel gaf M-ARC dit raadsel mee (op te lossen in het Nederlands en het Frans). Het antwoord was een business theater met twee acteurs, een stevige werkgroep die het pad effende en een quizmaster. Geen ouderwets trainingsgedoe maar een wedstrijd rond 21 meerkeuzevragen en 5 scènes die de realiteit van de deelnemers goed in beeld brachten. In het Nederlands gaven Paul Carpentier en Brenda Bertin (Leen uit 16+) van katoen .

Met Klein Barnum (opgericht door Paul en Jeanne Pennings) hebben we al vaak samengewerkt. Het landschap van akteurs in training en business theater trekt zich weliswaar wat open, maar ze zijn en blijven steengoed!

Op de foto's: de deelnemers gooien papieren vliegers naar elkaar (kwestie van lukraak een opvolgingsbuddy te vinden voor de opvolging van de goede voornemens), en Paul Carpentier bewijst dat akteurs helemaal niet voor de kunst leven. Wel: de maag vullen met aardse dingen. En zwoele blikken van bewonderaarsters incasseren. Zwaar leven!

____________________________________________________________________________________________________________

Logs van de vorige maanden:

 
wie is M-ARC
wat doet M-ARC
M-ARC's methode
Realisaties in de roos
M-ARC anders